Из сборника "Мартовские песни" / Maaliskuun lauluja
1896
* * *
Mä metsän polkua kuljen
kesä-illalla aatteissain
ja riemusta rintani paisuu
ja ma laulelen, laulelen vain.
Tuoll' lehdossa vaaran alla
oli kummia äskettäin,
niin vienoa, ihmeellistä
all' lehvien vehreäin.
Minä miekkonen vain sen tiedän,
minä vain sekä muuan muu
ja lehdon lempivä kerttu
ja tuoksuva tuomipuu.
***
Я иду тропинкой лесною
и счастье в душе таю,
и радость в груди моей бьется,
и я все пою да пою.
В роще, там, под горою,
что-то давеча было со мной -
нежное и чудное -
в зеленой тени лесной.
Это я лишь, парнишка, знаю,
да еще кто-то знает секрет,
да влюбленная в рощу кукушка,
да черемухи кипенный цвет.
HUOLISSAAN HUOKAILEVA
Koko metsä on laulua täynnä,
joka lehvällä lemmitään,
ja riemuten sirkut ja peipot
ne kertovat keväästään.
Mut yhtä puuta ne linnut
vaan karttavat kammoten;
sen alla ma onneton istun
ja huoltani huokailen.
Весь лес переполнен песнею,
на каждой веточке любятся,
овсянки и зяблики в радости
рассказывают о весне своей.
Они одного лишь дерева
страшатся, остерегаются –
под ним сижу несчастливый я,
в печали своей вздыхаючи.
Poika nuori kaupunkihin
läksi myötätuulta,
purtta pientä viima vinha
saatti salmen suulta.
Alkumatkan aavan seljan
kulki joutuisasti.
Vasta illan tullen pääsi
kaupunkihin asti.
Missä viipyi poika nuori
vaikk' on myötätuuli? -
Rannalla on kullan koti,
siellä simahuuli.
ПОЕЗДКА В ГОРОД
Отправлялся паренек
в город торопливо,
лодку легкую поток
вынес из залива.
Белый парус лодку мчал,
дул попутный ветер...
Где ж ты, парень, загулял?
Уж глубокий вечер!
Не беда, что запоздал, -
я души-голубы
у причала целовал
медовые губы!
KUN KELLO SEISOO
Tää kansa on kuin kaupunki,
min tornin kello seisovi,
ja aikaa kysymähän niin
nyt kaikki juoksee naapuriin.
Mut toisen kello edistää
ja toisen jälkeeg ihan jää
ja kaikki toimet nurin käy,
kun ajan johtajaa ei näy.
Jos tääll' ois mies, jos yksikin,
niin itse nousis tornihin
ja voiman oikeudella hän
sen kellon vetäis käymähän.
Ja huutais: "Näin on aika maan!" -
ja oman päänsä mukaan vaan
hän ajan kellon asettais -
ja kaikki uskoa sen sais!
Ja vaikk' ei ois se tullutkaan
niin sekunnilleen oikeaan,
ois pälkähästä päästy pois
ja jokin aika saatu ois.
Mut mies se viipyy, viipyy vaan
ja yhä seisoo kello maan
ja kaikki toimet nurin käy,
kun ajan johtajaa ei näy.
Страна у нас - что башня городская,
где главные часы остановились,
и горожане, времени не зная,
с вопросами к соседям устремились.
Но у одних часы бегут вперед,
а у других будильник отстает, -
все шиворот-навыворот идет,
когда хозяин время не блюдет.
О, если бы нашелся хоть один
в том городе мужчина, господин!
По праву сильного, по произволу
на башню бы взошел, часы завел он
и, крикнув с высоты: «Вот время вам!» -
минуты и часы назначил сам.
Поскольку стрелки трудновато сверить,
народу бы пришлось ему поверить.
Герой такой - спасенье для страны:
пускай секунды не совсем верны,
узнало бы растерянное племя
на время хоть какое-нибудь время.
Но ждут его уже который год...
Часы на башне спят, и спит народ:
все шиворот-навыворот идет,
когда хозяин время не блюдет.
